Nieuws vanuit wijk West
Wijkberichten Afdrukken E-mail

Bij de diensten

Op zondag 13 mei (Moederdag!) is er een doopdienst. De zoon van Alwin en Ina Kapteijn, wordt gedoopt, Djayden Matteo Aiden, geboren op 25 januari jl. We lezen in de dienst het slot van het evangelie van Johannes. Daarin staat speciaal voor Petrus een woord. “En brengen waar je niet wilt”.

De dienst van 20 mei is een gezamenlijke dienst in de Zijdekerk.

 

Pasen of Pesach?

Iemand stelde die vraag naar aanleiding van de lezingen op Witte Donderdag en Goede Vrijdag. De Nieuwe Bijbelvertaling spreekt steeds over ‘Pesach’ en laat daarmee uitkomen dat Jezus het Joodse Pesach feest vierde. Dat is goed om te zien. Hoe historische en theologische Pesach en Pasen met elkaar verbonden zijn. Pesach klinkt altijd in ons Paasfeest mee. Egypte doemt op achter het kruis. Je proeft de bittere kruiden als je het kruis van de Heer overdenkt. Het beloofde land verschijnt op de Paasmorgen.

Toch vier je geen Pesach, maar Pasen. Je bent christen en kan Pesach niet vieren zoals de Joden dat vierden en nog steeds vieren. Ook niet zoals de Messias belijdende Jood nu Pesach viert. Want je bent geen Jood en je hoeft het volgens Paulus ook niet te worden. Maar je kan en mag nooit vergeten dat Jezus het avondmaal instelde op een Joodse Pesachviering.

 

Ds. Evert Westrik                                                                                                                                                                

 

Toegang tot het avondmaal besproken in wijk West

Op zondag 6 mei, na de ochtenddienst en de koffie, blijven ruim 70 gemeenteleden bij elkaar om te spreken over de toegang tot het avondmaal. De voorzitter van de kerkenraad Akky Sepers meldt dat de vraag uit wijk Centrum komt, maar om de eenheid in de gemeente te waarborgen zijn ook de andere wijken betrokken bij de discussie. Elke wijk bepaalt echter zelf hoe om te gaan met de vraag. Na een kort overzicht van de argumenten die bekend zijn, na de gezamenlijke gemeentevergadering van 22 maart en uit de uitgereikte stukken, wordt nu de gemeente gehoord.

Daar wordt dankbaar gebruik van gemaakt. Op de vraag waarom er soms wel en soms niet gesproken wordt over het Heilig Avondmaal of gewoon avondmaal, is de reactie dat het woord heilig geen zwaar accent op het avondmaal legt. Ook de doop is heilig, evenals de gemeente zelf. Zelfs wij allen, als kinderen van het verbond, zijn heilig, en hebben een bijzondere plaats. Zo heeft ook het avondmaal een bijzondere plaats. Het is in feite de traditie waarin je bent opgegroeid die bepaalt hoe je er tegen aankijkt. De kerkorde formuleert: "Tot de maaltijd van de Heer zijn genodigd zij, die Jezus Christus belijden en instemmen met de lofprijzing en door geloofsonderricht tot het geheimenis zijn toegeleid" De vraag is nu: 'Moet de kerk grenzen stellen?' Jezus heeft zijn leven gegeven voor de wereld en het wereldwijde christendom wil daaruit leven. Als Jezus ons het heil aanbiedt, de Heer nodigt ons uit! Als mensen uit belangstelling komen, welkom worden geheten, en ook mee willen doen, moeten wij hen dat weigeren?

Bij de doop hebben de ouders en de gemeente de verantwoordelijkheid op zich genomen de kinderen van jongs af aan op te voeden in het geloof. Dat gesprek met de kinderen is van essentieel belang. In wijk West wordt al jaren in de kinderkerk op de avondmaal zondagen het catecheseboekje “huis van brood en beker’ gebruikt. Dit boekje bespreekt verschillende invalshoeken van het avondmaal, zoals de uittocht uit Egypte, de laatste maaltijd van Jezus met zijn discipelen en die met de Emmaüsgangers. Daarbij worden crackers en druivensap met elkaar gedeeld. Bij een dergelijke toeleiding aangevuld met gesprekken kunnen de kinderen ook in familieverband mee gaan aan de tafel van de Heer, wordt gesteld.

Uit nog meer argumenten in het gesprek blijkt dat een ruime meerderheid ruimte wil bieden. Een enkeling vindt wel dat er afspraken nodig zijn hoe die ruimte wordt ingevuld en dat een helder antwoord komt over de relatie tussen toegang tot het avondmaal en de openbare geloofsbelijdenis. De wijkkerkenraad West is dankbaar voor het open gesprek en zal op 21 mei een besluit nemen. Mogelijk kunnen we in een gemeentevergadering nog eens verder over de vormgeving van het avondmaal spreken.

 

Jaap Stellingwerff (scriba)

 
Zondag 15 april Afdrukken E-mail

De Emmaüsgangers

Toen de nieuwe Paaskaars ontstoken was, legde ds. Zandbergen uit dat deze kaarsvlam, dit licht (lumen), hoort bij de ‘verlichting met de Geest’. Inspiratie en illuminatie. De Geest inspireert en verlicht je. We gingen op weg met de Emmaüsgangers. Tot op heden liepen wij (en met ons ook Rembrandt op een aantal schilderijen) de afstand van zestig stadie van Jeruzalem naar Emmaüs in gezelschap van twee mannen. Ds. Zandbergen hield ons een andere mogelijkheid voor, die van een echtpaar. Aan het bijzondere van het verhaal verandert het niet veel, maar het was wel een aannemelijke verklaring van de woorden ‘twee van de leerlingen’. Vorig jaar schreef ik een gedichtje ‘een avontuurlijk hart’ over de twee Emmaüsgangers. Nu zie ik in gedachten Kleopas (mogelijk een oom van Jezus) met zijn vrouw Maria de weg ontredderd en druk redenerend afleggen. Maria was bij de kruisiging geweest. Ze had alles met eigen ogen gezien, maar als je blijft steken bij je ogen, val je in ongeloof en ben je stekeblind.

 

Naar Emmaüs daar liepen ooit twee mensen,

Jezus ontmoette hen en wandelde aan hun zij.

Hij liet hen toen vijf bijbelverzen lang vertellen,

want er is niemand die kan luisteren als Hij.

 

“Het graf van Jezus, dat is leeg gevonden,

de steen was weggerold en engelen gezien”,

en ze vertelden het zo opgewonden,

“Hij is verschenen, Hij is opgestaan misschien?”

 

Het werd al avond en zij waren bijna thuis.

“U blijft toch zeker bij ons overnachten?”

vroeg Kleopas, “Maria, er is nog wat brood in huis?”

Zij gingen toen aan tafel en zij wachtten …

 

tot Hij de zegenbede uitsprak over ’t brood.

Hij nam het en Hij brak het om het hun te geven.

Toen zagen ze het zelf, Hij was niet langer dood.

Het avontuur bestaat dus echt, ’t is zien, soms even.

 

Emmaüs betekent: niet teruggaan in de tijd, maar zien dat de weg ergens heen leidt. ‘Blijf bij ons’, maar na het breken van het brood, is Jezus weg. Als bij ons nu het brood tijdens het avondmaal gebroken wordt, zien we de Heer niet, maar wij mogen weten dat Hij bij ons blijft.

We hoeven ons niet blind te staren, want Jezus neemt je mee, ook als je Hem niet ziet.

 

Atie van der Haar  

 


Home    Contact    Links
Kerk Omroep
Fotos via fotos.pgboskoop.nl