Sommige mensen krijgen heel wat te dragen. Wat is er veel (onzichtbaar) verdriet, pijn en angst: het leed van hen die een geliefde moeten missen, het leed van de man en vrouw die voelen dat er geen liefde meer tussen hen is, het leed van de man die door angsten wordt bevangen, het leed van de vrouw die een groot geheim met zich meedraagt en dit niemand durft te zeggen, het leed van de homoseksuele man die zich vervreemd voelt van familie en vrienden, het leed van hen die zich eenzaam voelen en zich afvragen of het leven nog wel de moeite waard is, en zo kunnen we nog wel meer situaties noemen.

Als je zelf met verdriet, pijn of angst te maken hebt, met wie kan je deze dingen dan delen? Iemand zei eens : “Als je tegen niemand een woord kwijt kunt, snoert het je keel dicht.” Wat is het dan een zegen als er iemand vol mededogen even met je samen wil zijn in dat lijden en zodoende echt ‘broeder’ of ‘zuster’ voor je is. Meestal kunnen we de pijn bij elkaar niet wegnemen en hebben we geen kant en klare oplossing voor het probleem, maar we kunnen wel tegen elkaar zeggen : ik blijf bij je, ik laat je niet in de steek, ik bid voor je.
Jezus leed ook pijn; zijn leerlingen lieten Hem in de steek, Pilatus veroordeelde Hem, Romeinse soldaten mishandelden en kruisigden Hem. De 40-dagen tijd, die weer begint deze week, vertelt ons ervan. Jezus weet zelf van verdriet, pijn en angst en Hij kent ook het onze. Hij is vol ontferming bewogen. Hij heeft al onze moeiten op zich genomen, zodat ons verdriet, de pijn en onze angsten nooit het laatste woord hebben.
Laten we, net als Jezus onze Heer, vol ontferming omkijken naar onze broeder of zuster die zoveel te dragen heeft en hen in onze gebeden voor Gods troon brengen. Gedeelde smart is halve smart, het zorgt ervoor dat mensen zich gehoord en gezien weten in hun moeite, zodat de last lichter wordt en ze daardoor weer verder kunnen.

Susanne Kooij
Kerkelijk werker voor het psychopastoraat