Contact:
Anneke Rijlaarsdam, tel (0172)214475 of Lia Trimp, tel. (0172) 214565
Naar de bollen?? Wandelgroep 21 april
Het miezert, als ik naar het station loop. Hoeveel mensen durven Buienradar te trotseren? Hagel, onweer en regen wordt voorspeld. Vier mensen staan te overleggen, twee haken af , maar gelukkig komen er nog twee mensen aan, die wèl willen en dan stappen we met zijn vijven de trein in naar Hillegom.
Op het station stappen we uit tussen de bollenvelden en gaan op pad.. in de regen! Prachtige donkere luchten boven de bollenvelden maken het spannend: wordt het nog droog of gaat het nog harder regenen? We besluiten op de dijk rechtdoor te lopen en zo een stuk af te snijden. We zien jongens bezig die in plastic snijden: wat zit er onder? Het blijken gladiolen te zijn. Even verderop zien we de parkeerterreinen van de Keukenhof, waar het we allerlei talen horen: genoeg belangstelling ondanks het mindere weer. Door de regen die af en aan toeslaat slaan we het natuurgebied ook over, we gaan op de koffie af in het oude stationsgebouw van Lisse. Gelukkig mogen we nog binnenkomen, eigenlijk hebben ze geen tijd voor ons, want er komen bussen met 100 man aan. Maar een kopje koffie kan er nog wel van af voor ons. We genieten en drogen op en dan klaart het op.
De zon komt er bij en we bewonderen de prachtige kleuren en geuren van de hyacinten: roze, blauw en wit en van het rood en oranje van de tulpen evenals het tere groen van de bomen. Over een smalle weg lopen we dwars tussen de bollenvelden door naar de Zilk. Omdat we nog niet gegeten hebben, strijken we weer neer in de snackbar van de Zilk, waar we met koffie, thee, patat of kroket de inwendige mens versterken. Ons brood blijft in de rugzak, dat eten we thuis wel op.
Na nog een laatste etappe met zicht op de bollenvelden lopen we langs het spoor weer naar het station. In de trein raken we aan de praat met een aardige conductrice en zo komen we voldaan in Boskoop aan. Dus: luister naar Lia’s leus: “Een beetje regen daar kunnen we tegen!” (vooral met goede regenkleding).
De volgende wandeling is op 2 juni. Dan willen we naar het Bentwoud, waar verschillende mogelijkheden zijn: een korte en een langere wandeling en al of niet met de fiets er (om) heen. Dus wie ook eens wil proberen of de wandelgroep iets is, is van harte welkom op 2 juni a.s. Zie BijEen voor de bijzonderheden.
Lia Trimp
Te voet over een oude spoorbaan bij Wilnis
Het is zaterdag 10 maart. Met z’n vijftienen wandelen we de Demmerik route van twaalf kilometer.
Het eerste deel loopt over een stuk van het voormalige Haarlemmermeer-spoorwegennet. Deze spoorlijn vormde een belangrijke verbindingsroute van 110 kilometer door 32 polders. De rails zijn verwijderd, maar veel stations zijn gespaard gebleven. Geluksvogels houden het uitgerangeerde erfgoed in stand. In Wilnis woont al de derde generatie in het voormalige station. Voor de voorbijgangers staat op een bord in de tuin te lezen: Zoekt de Here vroeg. Welkom in de Kerk en de aanvangstijden van de kerkdiensten.
Waar eens de trein boemelde, ligt nu voor de wandelaar een onverhard pad, middendoor het oer-Hollands veenweide landschap met brede weteringen en sloten tot aan de horizon. Rechts liggen de gespitte moestuinen te wachten op de lente. Hier kunnen we ongestoord door de wijde wereld stappen. De vele ganzen zijn druk aan het foerageren, totdat een vliegtuig ze doet opschrikken. Het is prachtig om de ganzen in vogelvlucht te bekijken; wat zijn het er veel!
Bij het buurtschap Demmerik kunnen we het asfalt nog ontlopen door de smalle kade te nemen. Hier werd al in het jaar 1000 turf gestoken, daardoor ontstonden die brede sloten en waterpartijen. Op de boerderijcamping Demmerik mogen we even te gast zijn om ons brood op te eten. Daar staan picknickbanken klaar. Onze medewandelaar Bert, die nog vol is van zijn deelname aan de Musical ‘Maria’, maakt een parodie op het lied ‘Suzanne’: ‘Lia neemt ons mee naar een bank aan het water’.
Uitgerust kunnen we verder. Opnieuw volgt een pad tussen de weilanden door. De kerktoren van Wilnis lonkt in de verte. Toepasselijk biedt Elly ons een (Wilhelmina)pepermunt aan, we zijn immers samen op weg! De grond waarover we lopen is wat modderig en bonkig. Aan het eind van deze poldertocht vinden de voeten dat niet zo lekker meer. Voor het laatste stuk waarderen we zelfs de geasfalteerde weg.
Dineke en Jeanne leggen het moois op geheel eigen wijze vast met de camera (zie voor nóg meer foto’s: www.pgboskoop.nl of http://fotos.pgboskoop.nl, dan ‘Algemeen’ kiezen en daarna Wandelgroep 2012-10-03).
Op weg naar het gezellige café ‘de Schans’ (we zijn daar vanmorgen ook begonnen), zien wij grote rietgedekte huizen met mooie tuinen, maar ook het huisje van ‘opa en opoe’. En lest best: het bijzondere zwart-witte zwanenpaar, de kop en hals zwart, het lijf wit. Op de rug van de moeder mag hun kleine kuiken meevaren. Vader houdt de wacht. Daar hoort het liedje van Elly en Rikkert bij:
Ik zag een kuikentje
Dat bij zijn moeder zat
Onder haar vleugels
Waar het veilig zat.
Zoals dat kuikentje
Klein en teer
Wil ik schuilen, o Heer.
De volgende wandeling is 21 april a.s. Een wandeling door de bollenvelden.
Anneke Rijlaarsdam
Wandelgroep 21 januari
Met 10 mensen vertrokken we naar Meyendel, waar we tijdens de koffie lief en leed deelden. We schreven 2 kaarten, wegens de geboorte van een kleindochter en een overlijden.
Het was bewolkt maar niet koud, toen we richting strand liepen. We liepen tegen de wind richting Scheveningen en door de duinen naar het strand. Het duingebied is hier wel 3 km breed en de hoogste duin ligt op ligt 35 m boven ANP. Het is een afwisselend gebied met open duingebied, valleien, bossen en plassen. Heerlijk was het op het brede strand om voor de wind te lopen. We genoten van de lucht, het schuim op de golven en de vogels: meeuwen en scholeksters, die ‘het ook gezelliger vonden met elkaar”, zoals een van ons opmerkte! Na de duinovergang zochten we een rustige plek uit de wind om een boterham te eten.
Toen we onze tocht vervolgden door duinen, bosjes en langs plassen, begon het te regenen helaas. Een flinke bui daalde op ons hoofd neer! Onder het afdak bij een beschermd duingebied schuilden we en vertelde Lia, waarom we Kijfhoek en Bierlap links lieten liggen: “Mijn zus en ik liepen de wandeling voor en gingen zonder kaartje het gebied in, omdat de keet, waar de kaartjes te koop waren, op zaterdag dicht bleek! Het gebied was prachtig en we besloten de groene paaltjes te volgen in de veronderstelling dat dat een rondwandeling was. Maar dat bleek niet zo te zijn: overal stonden groene paaltjes! We verdwaalden dan ook en waren blij de boswachter te zien, die naar de kaartjes vroeg. Hij vertelde dat die dan doordeweeks gehaald moesten worden en dat de groene paaltjes betekenden, dat je daar mocht lopen. Een rondwandeling was het niet, want “dan komt iedereen hier wandelen!”
Bij zulk ontmoedigingsbeleid besloot ik ter plekke Kijfhoek en Bierklap links te laten liggen met de wandelgroep! De boswachter wees ons (zonder betaling of boete) echter wel de dienstweg uit dit gebied! De wandelgroep is het verdwalen zodoende bespaard gebleven!
Ondertussen was het droog geworden en liepen we terug naar boerderij Meyendel. Waar vroeger de akkers en weilanden waren, liggen nu speelveldjes en waar vroeger melk verkocht werd, konden we nu genieten van koffie, thee en warme chocolademelk. Ondanks de regen hadden we geen spijt: het was een mooie wandeling!
Lia Trimp
.jpg)
Wandelgroep 10 december 2011
Er was de hele week storm en regen. Het was spannend of de wandeling op zaterdag 10 december wel doorgang zou kunnen vinden. Maar zaterdagmorgen werd de hemel gedeeltelijk blauw en het bleef droog. Er waren 9 mensen die graag de wandeling mee wilde maken. Het is ook heerlijk als je zo een paar uur met elkaar buiten kunt zijn om te wandelen. We parkeerden de auto’s bij de piramides van Rijswijk. Een koffiehuis had net de zaak met bezemen gekeerd en daar konden we heerlijk in het zonnetje koffiedrinken.
Vanaf station Rijswijk liep je in 10 minuten naar landgoed “Huis ter Werve”. Een prachtig landgoed met bijbehorend huis. Helaas niet meer in bezit van het Zuidhollands Landschap, maar het wordt nu omgebouwd voor commerciële activiteiten. Maar het park was nog vrij toegankelijk. We hoorden wat vreemde vogelgeluiden en tot verrassing van allen zagen we in de bomen tientallen groene halsbandparkieten. Ooit ontsnapt uit een kooi, blijken deze vanouds tropische vogels zich prima te kunnen handhaven in de Hollandse winter. Er schijnen er nu al zo’n 10.000 rond te vliegen, vooral in de Randstad. Een bijzonder gezicht! We passeerden een duiventoren bij het Huis ter Werve die in1448 daar is gebouwd.
We liepen via het Landgoed Overvoorde, langs de prachtige buitenplaats met die naam. Bij één van de vijvers konden wij ons broodje nuttigen. Het was heerlijk in het zonnetje. Maar te lang zitten maakt koud, dus gingen we via het groen van de parken richting Rijswijk terug. Dat is wel even een overgang van de betrekkelijke stilte van de landgoederen naar de zaterdagse drukte van het winkelcentrum De Bogaard. Daar zijn we dan maar gauw doorheen gelopen. Alhoewel sommigen van ons toch nog wat gratis meekregen voor thuis.
Bij de koffie, chocola en poffertjes waren we het erover eens dat het een mooie en verrassende tocht was geweest. Zo dicht bij de stad en toch zoveel natuur. We hadden er toen toch zo’n 11 km opzitten.
De volgende wandeling is op zaterdag 21 januari 2012.
Marry Wegerif
Gouden najaarslanen
Twee weken geleden liepen Lia en ik een wandeling in Leersum voor. Het begin van de beschrijving was verwarrend. Vandaag, 29 oktober 2011, kiest Lia na de start een eigen weg. En dat heeft een gevolg!
Met zeventien wandelaars lopen we langs de ommuurde tuin van het landgoed Zuylestein. Er komt een ‘heer van stand’ op ons af. Hij zegt dat we niet verder mogen. Hij wijst op een gesloten hek, waardoor de weg doodloopt. Dan ziet de kasteelheer (?) brood in die Boskopers: Hij nodigt ons uit zijn achtertuin te komen bezichtigen… à €2,50 per persoon. Daar gaan we niet op in, we zijn nog maar net aan de wandeling begonnen. De man blijft nobel en verleent ons toch doorgang over zijn landgoed. We mogen het hek zelf openen én sluiten. Dit is onverwacht aardig. Wat is het hier mooi! We zien een oude muur en prachtig gekleurde loofbomen weerspiegelen in een rimpelloze gracht. Een herfstschilderij in de natuur!
Na dit ommetje steken we de drukke Rijksstraatweg over en vervolgen we de wandelroute in het Zuylesteinse bos. In één zin is dit gebied te beschrijven: eeuwenoude bossen met lange beuken- en eikenlanen, heuvels, akkers en heide. We volgen allerlei paden: eenmanspaden, mountainbikepaden, karrensporen en ruiterpaden. De gouden najaarslanen spannen echter de kroon. Die zijn zó mooi! Je gaat bijna zweven over de dikke tapijten van bladeren in die gouden heerlijkheden. Bovenlangs de heiderand moeten we echt even stilstaan. Buiten adem, vanwege het klimmen, zien we aan de overkant van het heideveld de begroeide hellingen met de naald- en loofbomen. De schitterende kleuren rood en geel tussen het donkergroen is ons tweede herfstschilderij wat we te zien krijgen. En dan te bedenken, dat er twee weken geleden nog geen verkleuring van de bladeren te zien was!
Onze getrainde blikken ontdekken hoe langer hoe meer paddenstoelen; de rood met witte stippen zijn iedere keer weer opnieuw sprookjesachtig.
Na dertien kilometer komen we in het ‘Eethuis Touché’ aan, waar we ook begonnen zijn. Fijn dat er chauffeurs zijn, die zo’n wandeldag mogelijk maken. Fijn dat er fotografen zijn, die het moois onderweg vastleggen. Fijn dat er medewandelaars zijn, die zo’n wandeldag extra gezellig maken. Een aanrader: op internet staan veertien foto’s van deze wandeling in kleur. http://fotos.pgboskoop.nl en dan Algemeen kiezen, daarna Wandelgroep 2011-29-10.
Tenslotte nog een wijze spreuk van Thomas à Kempis: ‘Je zult je ’s avonds steeds weer verheugen, als je de dag goed hebt besteed’.
De volgende wandeling is op 10 december a.s. Informatie volgt.
Anneke Rijlaarsdam
Rondwandeling over de Amerongse berg
Elf wandelaars rijden in drie auto’s naar Amerongen. Twee chauffeurs rijden op de TomTom, die hen echter tot aan een biggenrug (een grote steen) voert. Wat nu? Hoe heet dat restaurant ook al weer, waar we koffie gaan drinken?? Gelukkig wijzen enkele welwillende inboorlingen van Amerongen de weg naar het Berghuis, waar we vervolgens gezellig koffie drinken op het terras met alle elf wandelaars.
Vol goede moed beginnen we aan de klim naar de Elsterkop, nadat we de Kolom zijn gepasseerd. De Kolom is een herdenkingszuil opgericht door de gravin van Athlone, verwant aan de familie van Oranje-Nassau. De zuil is een eerbetoon aan de overwinning op Napoleon in 1815. Wout leest voor en leest de kaart en Lia volgt nauwgezet de beschrijving: een prima samenwerking! Op de Elsterkop staan twee banken, waarop de meeste wandelaars neerzijgen na de klim in de vochtige warmte. Enkelen nemen nederig op de grond plaats. We hebben een prachtig uitzicht over het heideveld en de bossen. Bij helder weer zie je zelfs Almere liggen!
We stoppen even bij het Egelmeer, waar we de grondwaterstand af kunnen lezen op de meter en lopen dan door naar De Holle Boom, een brasserie, waar we dankbaar gebruik maken van de schaduw op het terras om wat te drinken. Onderweg zien we paddenstoelen als de rode russula en veel aardappelbovisten. Wout ontdekt vossen- en hertensporen.
Na nog wat heuvel op, heuvel af (we lopen tenslotte op de Utrechtse heuvelrug, overgebleven na de ijstijd) komen we bij een eenzame eik, waaromheen een bank staat. We zitten nog even om het Sterrenbos te bewonderen: 8 beukenlanen zijn aangelegd als spaken met een cirkelvormige laan als velg en de eenzame eik als as. Na nog enkele mooie uitzichten op Veenendaal en op de Betuwe over de Rijn heen worden we opeens verrast door de aanblik van het Berghuis: na een prachtige, afwisselende wandeling van 14 km zijn we er opeens weer!
Lia Trimp
